Media

• Polityka
• Nauka i Technika
• Kultura i Rozrywka
• Styl Życia
• Ciekawostki
• Społeczeństwo
• Biznes i Finanse
• Religia
• Sport i Turystyka
• Wiadomości lokalne

Elementów łączących opis Atlantydy z archeologicznymi dowodami, pochodzącymi z Sundy, jest więcej. Są to m.in. rudy cyny, bogate złoża złota i wyjątkowo żyzna gleba, pozwalająca na nagły rozwój rolnictwa. Ponadto starożytnych Sundajczyków, podobnie jak Atlantów, uważa się za znakomitych żeglarzy. Ówczesny układ geologiczny sugerował zaś istnienie zaawansowanej sieci kanałów i rowów irygacyjnych, opisanej w dialogach Platona.

Na dodatek w niemal wszystkich mitologiach, pochodzących z tamtejszych terenów, występuje jeden wspólny mit o kataklizmie – wielkim potopie, który zniszczył kiedyś całą cywilizację. Dziś wiemy, że efekt taki mógłby wywołać wybuch wulkanu, podobny do tego z Krakatau z 1883 roku czy tsunami sprzed 5 lat. Sunda i Sahul znajdowały się w miejscu, gdzie ryzyko klęsk żywiołowych do dziś jest wyjątkowo duże. Może więc Platon opisał w swojej historii o zagładzie Atlantydy historię… Mu.

Dodatkowego smaczku całej teorii dodał profesor fizyki z Oxfordu, Stephen Oppenheimer. Stwierdził on, że mniej więcej 8 tys. lat temu, gdy Sunda została ostatecznie zalana przez wodę, nastąpił nagły exodus ludności zaawansowanej technologicznie (jak na epokę kamienia) na tereny Kaukazu, Egiptu, Dalekiego Wschodu i Ameryki Północnej. Oppenheimer dowodzi, że wszystkie te cywilizacje wykazują pewne cechy wspólne, świadczące o tych samych przodkach. Czyżby pochodzili oni z prakontynentu Mu?

Nan Madol

Jedną z największych zagadek Archipelagu Mikronezji są kamienne pozostałości wielkiego przed laty miasta, Nan Madol, zwanego Wenecją Pacyfiku. Składa się ono z 92 sztucznych wysepek zbudowanych z bazaltu. Badania metodą węgla radioaktywnego wykazały, że powstały one w II wieku p.n.e., historycy jego początki datują na XIII stulecie naszej ery, jednak okoliczne legendy sugerują, że miejsce to stanowi jeden z ostatnich dowodów na istnienie pradawnej cywilizacji Mu. Główne budowle Nan Madol pojawiły się, gdy miasto było stolicą imperium Saudeleursów. Krwawej i bezlitosnej dynastii panującej nad całą okolicą, w tym nad dużą wyspą Ponape. W ciągu kilku stuleci metropolia stanowiła kulturowe, społeczne i religijne centrum archipelagu, jednak w XVII w. nastąpił nagły upadek świetności królestwa i całej wyspy.

Naukowcy wątpią, by w średniowieczu na Pacyfiku rozwinęła się cywilizacja mogąca zbudować tak wspaniałe miasto, pełne cudów techniki i tajemniczych konstrukcji. Pozostaje kilka pytań bez odpowiedzi. Choćby to, w jaki sposób długie, ciężkie, 50-tonowe bazaltowe bloki transportowano zwykłymi łodziami? Albo skąd brano kolorowe kruszywo, którym wypełniono posadzki w izbach? Czy to możliwe, by taką wiedzę posiadali, znani głównie z rabunków, okrucieństwa i kanibalizmu, królowie z dynastii Saudeleursów? Z drugiej strony, kto, jeśli nie oni, wzniósł miasto tajemnicze i piękne jak klejnot lśniący pośrodku pustyni Pacyfiku?

W Ponape mówi się, że Nan Madol stanowi część zatopionego przed tysiącami lat kontynentu Mu. Niektórzy dodają, że to magiczne wejście do podwodnego miasta Kahnimweiso, będące na dodatek jego zwierciadlanym odbiciem. O powiązaniu z zaginionym lądem świadczyć mają zwyczaje okolicznych mieszkańców i ich wierzenia, m.in. o świętych żółwiach i rekinach pilnujących bram miasta. Kto wie, być może Wenecja Pacyfiku rzeczywiście jest świadkiem jakiejś starożytnej, zapomnianej dawno historii o cywilizacji potężniejszej, niż nam się może wydawać.

Yonaguni

W 1995 roku u wybrzeży południowej Japonii doszło do odkrycia na ogromną skalę. Niedaleko wyspy Yonaguni, położonej w pobliżu Tajwanu, nurkowie sportowi natknęli się na sześć potężnych podwodnych konstrukcji. Kiedy wywołano zdjęcia tajemniczych obiektów, okazało się, że pływacy przez przypadek dokonali jednego z największych przełomów archeologicznych XX wieku.

Wykonane z piaskowca struktury, znajdujące się od 7 do 30 metrów pod powierzchnią wody, były niemal w nienaruszonym stanie. Poza lekkimi śladami erozji budowle nie były zniszczone. Wzbudziło to zdziwienie naukowców, zwłaszcza że datowanie metodą węgla radioaktywnego wykazało wiek kompleksu na 4 tys. lat. Profesor geologii M. Kimura z pobliskiego Uniwersytetu na Okinawie w swoich dywagacjach posunął się jeszcze dalej, mówiąc: „Jeśli weźmie się pod uwagę, że ruiny wskutek podnoszenia się lustra wody były podmywane, należy uznać, iż powstały około 8 tys. lat p.n.e.”. To mniej więcej ten sam czas, gdy pod wodą zniknęła pobliska Sunda, a zgodnie z opisem Platona pod wodami oceanu zniknęła legendarna Atlantyda…

Opinie (9)

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z

• A-F
• G-L
• M-O
• P-S
• T-Z